PRZEBIEG ZAKAZEN

PRZEBIEG ZAKAŻENIA Besredka stworzył pewien plan myślowy, który umożliwia rozejrzenie się w zjawiskach walki między ustrojem a zarazkiem. Wyprowadził on ze swoich badań wniosek, że drobnoustroje chorobotwórcze posiadają właściwości organotropowe, dzięki którym osiedlają się w określonych narządach, i że niektóre narządy winny być uznane za uwrażliwione na działanie określonego zarazka chorobotwórczego. Tak więc pałeczka wąglika posiada właściwości organotropowe w stosunku do skóry: ta zaś jest uwrażliwiona na działanie pałeczki wąglika, gdyż odpowiada swoistym odczynem zapalnym w miejscu działania zarazka. To samo da się powiedzieć o blaszkach i kępkach Peyera w stosunku do pałeczki duru brzusznego lub o zstępnicy, esicy i prostnicy w stosunku do zarazków powodujących czerwonkę, Klinika chorób zakaźnych, anatomia patologiczna, jak również- doświadczenia na zwierzętach pouczają nas, że zarazek chorobotwórczy, który przeniknął do ustroju, nie przejawia od razu swoich właściwości erganotropowych, uwrażliwiony zaś narząd również dopiero po jakimś czasie daje odpowiednie odczyny zapalne. Okres ogólnoinfekcyjny Besredka utrzymuje, że w chwili rozpoczęcia się choroby zarazki krążyły obficie we krwi. Continue reading „PRZEBIEG ZAKAZEN”

zapalenia nerek (nephro-typhus)

Jak dalece ustrój dba o jałowość krwi, dowodem tego jest nader wysokie miano (do 1/2400) odczynu zlepnego u nosicieli duru brzusznego. u których zarazki przenikają że stałego siedliska, to jest z pęcherzyka żółciowego. W przypadkach, gdy ustrój nie może pozbyć się zarazków ze krwi za pomocą ciał- odpornościowych, zarazki krążą w ustroju jako nieswoiście zapalne powodując szkody, które mogą przybierać różne postacie. Może więc powstać po prostu posocznica, mogą również zarazki zaatakować jakiś. narząd wywołując w nim stan zapalny. Continue reading „zapalenia nerek (nephro-typhus)”

Okres bakteriemii

Okres bakteriemii trwa do chwili ukazania się pierwszych właściwych, czyli swoistych objawów choroby, np. wysypki na skórze, jak to widzimy w durze brzusznym i plamistym. Cały więc okres bakteriemii wykazuje objawy kliniczne wspólne wielu chorobom zakaźnym, a więc objawy nie pozwalające na ścisłe wyodrębnienie określonej postaci chorobowej, i nosi nazwę okresu ogólnoinfekcyjnego. Okazanie się np. wysypki w durze brzusznym lub plamistym jest połączone z dwiema zasadniczymi zmianami w ustroju: 1) ze zmieszaniem się zarazków we krwi i 2) z wystąpieniem dodatnich wyników prób serologicznych, które dotychczas były ujemne lub mogły być tylko zaznaczone. Continue reading „Okres bakteriemii”

Jelito cienkie

Jelito cienkie można uważać za nader wydłużony, sprężysty przewód walcowaty, posiadający własności trawienne i chłonne. Przewód ten jednak nie jest zbiornikiem biernym, lecz dzięki kurczliwości swej mięśniówki jest w stanie wpływać na położenie treści pokarmowej, o czym będzie mowa poniżej. U zarodka j elito cienkie tworzy tylko jedną pętlę – pętlę pępkową (ansa umbiiicalis), od której wierzchołka odchodzi do przydatków płodowych – przewód pępkowo-krezkowy(ductus omphalo – entericus ) , w miarę jednak wydłużania się jelita jest ono zmuszone, wskutek ograniczonej pojemności jamy brzusznej, do ułożenia się pod postacią licznych – pętli (ansae intestinales), Wbrew pozorom, układ pętli jelitowych nie jest chaotyczny, rządzi nim bowiem następująca reguła: jelita układają się we wszystkich okolicznościach w ten sposób, że zajmują możliwie najmniejszą przestrzeń. Regulatorem układu pętli jest zarówno napięcie mięśniówki jelitowej napięcie umięśnienia ściany brzusznej, jak i położenie innych narządów jamy brzusznej. Tym ostatnim czynnikiem tłumaczy się to, że podczas gdy u Hominidae, u Suidae i u Carnirora pętle jelitowe są rozmieszczone w dolnej okolicy jamy brzusznej, to u Equidae są one uniesione i zepchnięte w lewo przez okrężnicę, a u Ruminantia potężny żwacz unosi jelito cienkie i spycha je do części prawej jamy brzusznej. Continue reading „Jelito cienkie”

jelito biodrowe

Z ważniejszych cech budowy zwrócimy uwagę na następujące. 1) Obecność t Hominidae, Primates, Equidae, Suidae), lub brak (Oarnirora, Ruminantia) garbów (Mustra) i taśm okrężniczych (taeniae), co prawdopodobnie nie jest bez wpływu na kształtowanie się kału. 2) Długość okrężnicy, jej pojemność oraz ułożenie; 3) Obecność lub brak jelita ślepego (coecum), Zauważymy tutaj przy okazji, że Procaria, Tamandua i Dasypus posiadają aż dwa jelita ślepe. 4) Wielkość jelita ślepego (ogromne u Equidael) i jego położenie. 5) Stosunek ujścia jelita biodrowego do jelita ślepego i do okrężnicy: a) jelito biodrowe uchodzi do jelita ślepego przez ostium. Continue reading „jelito biodrowe”

Od zewnatrz stek jest zamkniety cienka – blona stekowa

Otóż i u bezstekowców początkowo istnieje stek, do którego części uchodzi końcowy odcinek jelita pierwotnego, a z części brzusznej od- chodzi – omocznia (allantoie), tworząca w swej części wewnątrzpłodowej – moczownik (urachus) i zaczątek pęcherza moczowego . Od zewnątrz stek jest zamknięty cienką – błoną stekową (membrana cloacalis). Powyższe stosunki anatomiczne ulegają radykalnej zmianie, dzięki powstaniu czołowo ustawionej – przegrody moczowo-odbytnicze (septum. urorectale), która, opuszczając się coraz niżej, osiąga wreszcie błonę stekową i z nią się zrasta. W ten sposób stek zostaje podzielony na dwie części wtórne: część grzbietowa wytwarza – odbytnicę (rectum), część zaś brzuszna-zatokę moczowo-płciową (sinus urogenitalis). Continue reading „Od zewnatrz stek jest zamkniety cienka – blona stekowa”

Zawój odsrodkowy przechodzi na poziomie I kregu piersiowego w odcinek trzeci okreznicy

Zawój odśrodkowy przechodzi na poziomie I kręgu piersiowego w odcinek trzeci okrężnicy, zwany – pętlą końcową (ansa terminalis). Zmierza ona początkowo ku tyłowi (pars prima ansae terminalis), następnie zawraca gwałtownie ku przodowi (pars secunda) i ponownie skręca ku tyłowi ,(pars tertia), przechodząc bez wyraźnej granicy w odbytnicę (rectum). Odbytnica jest położona poziomo tuż pod kręgosłupem. W odcinku końcowym odbytnica jest pozbawiona błony surowiczej (a zatem jest to – organon extraperctonaealel), natomiast otacza ją duża ilość tkanki tłuszczowej. U Suidae jelito ślepe (coecum) jest krótkie, lecz szerokie. Continue reading „Zawój odsrodkowy przechodzi na poziomie I kregu piersiowego w odcinek trzeci okreznicy”

Pomiedzy dwoma listkami krezki przebiegaja naczynia i nerwy

Napotykając na swej drodze poszczególne narządy ustosunkowuje się ona do nich w sposób dwojaki. Albo okrywa je wyłącznie z jednej tylko strony, a wtedy mamy do czynienia z narządami zewnątrz-otrzewnymi (organa extra-peritonaealia), albo też powleka je ze wszech stron (z wyjątkiem wąskiej przestrzeni], a wówczas są to – narządy wewnątrz otrzewne (organa intraperitonaealia)). Podczas gdy o narządach zewnątrz otrzewnych nic szczególnego nie da się powiedzieć, to sprawa przedstawia się inaczej w stosunku do narządów wewnątrz otrzewnych. W tych przypadkach narząd nie jest przytwierdzony do ścian jamy brzusznej, lecz zwisa swobodnie na mniej lub więcej wydłużonym, dwu listkowym fałdzie otrzewnym , zwanym -krezką (mesenterium ). Rozumie się samo przez się, że w tych warunkach narząd wykazuje swobodę, umożliwiającą ruchy bierne, których zakres jest wprost proporcjonalny do długości krezki. Continue reading „Pomiedzy dwoma listkami krezki przebiegaja naczynia i nerwy”

Pierwotny uklad krezek

Do częstszych zjawisk należy sklejanie się krezek między sobą, oraz ze ścianą brzuszną. W tym drugim przypadku, wskutek takiego zrostu, narząd, który był narządem wewnątrz otrzewnym staje się wtórnie narządem zewnątrz otrzewnym. Utworami blisko spokrewnionymi z krezkami są-więzadło otrzewne (ligamenta peritonaealia), będące fałdami surowiczymi, rozpostartymi między poszczególnymi narządami. Pierwotny układ krezek jest bardzo prosty i nie nastręcza dla analizy żadnej trudności. Niestety później, w dalszych fazach rozwojowych, wskutek wtórnych przemieszczeń narządów, krezki podlegają również przemieszczeniom, wydłużają się, zrastają się między sobą i ze ścianami tułowia, w wyniku czego powstaje obraz, w którym może się zorientować tylko wprawne oko anatoma. Continue reading „Pierwotny uklad krezek”