Klinika i doswiadczenia laboratoryjne

Klinika i doświadczenia laboratoryjne pouczają nas, że istotnie w pierwszych dniach choroby łatwość hodowania, zarazków ze krwi jest znacznie większa niż w późniejszych okresach choroby Tak więc w durze brzusznym hodowla pałeczki Ebertha udaje się bez trudu w pierwszych 10 dniach choroby. W durze plamistym natomiast sprawdzianem. obfitości zarazków krążących we krwi nie może być posiew gdyż nauka nie wytworzyła jeszcze laboratoryjnej pożywki dla rickettsyj. Są natomiast sprawdziany pośrednie, jak np. zdolność zakażania się wszy przystawionej do chorego. Continue reading „Klinika i doswiadczenia laboratoryjne”

Okres swoiscie infekcyjny

Z chwilą wytworzenia aglutynin we krwi zarazki szukają «dogodniejszego miejsca pobytu w ustroju i wtedy ujawniają swe właściwości organotropowe. Od tej chwili uwrażliwione narządy, jak np. blaszki i kępki Peyera w odcinku kątniczym i przykątniczym jelit w durze brzusznym zaczynają wykazywać swoisty odczyn zapalny. Tak samo naczynia włosowate w durze plamistym zaczynają dawać obrazy zmian histologicznych, będących swoistym odczynem na działanie rickettsyj. Tak przedstawia się teoria Besredki, zastosowana do kliniki.
Okres swoiście infekcyjny Od chwili gdy uwrażliwiony narząd wytworzy odpowiedni), odczyn zapalny, obraz kliniczny zmienia swe oblicze. Continue reading „Okres swoiscie infekcyjny”

Rola ran

Rola ran W ranach większych może wystąpić przede wszystkim wtedy, kiedy rana jest świeża. Przez ranę świeżą zarazki szybko przedostają się do k. Jeżeli np. –; myszy odetniemy kawałeczek ogona i zanurzymy pozostały do hodowli wąglika, to zarazki tak szybko dostaną się do ogólnego krwiobiegu, że nawet całkowita amputacja ogona, wykonana bezpośrednio po zanurzeniu w hodowli i zakażeniu zranionego ogona, nie chroni od choroby. Rana starsza, a przede wszystkim pokryta ziarniną, nie sprzyja przedostaniu się zarazka do wnętrza ustroju. Continue reading „Rola ran”

histologiczna analiza watroby

Bardzo wyraźny obraz ustosunkowania się tkanki wątrobnej do układu naczyniowego i odwrotnie daje histologiczna analiza wątroby. Wątroba, jako całość, ma kształt nieprawidłowej bryły, będącej kompromisem między jej spoistością wewnętrzną i ciśnieniem okolicznych narządów. Mam tutaj przede wszystkim na myśli przeponę, do której wątroba przylega od tylu, oraz żołądek. W wątrobie rozróżniamy: przednią, wypukłą powierzchnię przeponową (facies diaphragmatica), tylną, lekko wklęsłą – powierzchnię trzewną (facies splanchriica) oraz dwie krawędzie, wzdłuż których te dwie powierzchnie się spotykają. Są to: tępa, stosunkowo rozległa krawędź górna (margo sup. Continue reading „histologiczna analiza watroby”

Rola zachylka zatokowego przedniego na tym sie nie konczy

Rola zachyłka zatokowego przedniego na tym się nie kończy. Nabłonek dna jego gwałtownie się rozrasta, tworząc miąższ wątroby, wciskający się między obydwie blaszki krezki żołądkowej brzusznej (mesogastrium verurale) oraz w przegrodę poprzeczną (septllm transrersum. Do tej chwili wszystko jest proste, później natomiast rozrastające się pasma komórkowe miąższu pierwotnego wątroby napotykają na swej drodze wielkie naczynia żylne zarodkowe, prowadzące krew z łożyska do zatoki żylnej serca. Tymi żyłami są (p. układ naczyniowy): dwie-żż. Continue reading „Rola zachylka zatokowego przedniego na tym sie nie konczy”

Platy czworoboczny i ogoniasty nie wykazuja nic szczególnego

U pozostałych Ungulata u -Carnivora płat lewy ulega charakterystycznemu podziałowi na dwa płaty wtórne: płat lewy boczny (lobus sin. lat. ) i – płat lewy przyśrodkowy (lobus sin, med. ). Zupełnie podobnie płat prawy rozszczepia się na: płat prawy boczny (lobus dexter lat. Continue reading „Platy czworoboczny i ogoniasty nie wykazuja nic szczególnego”

przyczyna rozczlonkowania watroby na platy

Biorąc za punkt wyjścia stosunki panujące u Hominidae sprawa przedstawia się następująco . Bocznie od dołu ż. czczej tylnej i od dołu pęcherzykowego widnieje rozległy –płat prawy (lobus l dexter), bocznie zaś od więzadła obłego i więzadła żylnego zarysowuje się nieco mniejszy płat lewy (lobus sin). Poniżej wnęki wątrobnej, między więz. obłym i dołem pęcherzykowym, występuje – płat czworoboczny (lobus quadratus. Continue reading „przyczyna rozczlonkowania watroby na platy”

Komórka watrobna jest duza

Komórka wątrobna jest duża, kształtu pryzmatu wielokątnego . Wzdłuż każdej z jej krawędzi widnieje podłużny wycisk, do którego jest wtłoczone naczynie włoskowate. Podobne, ale cieńsze rynienki znajdują się na powierzchniach pryzmatu komórki wątrobnej. Dwie stykające się takie rynienki tworzą razem mikroskopijny przewodzik żółciowy(ductulus biliferus), wyprowadzający – żółć (bilis s. fel). Continue reading „Komórka watrobna jest duza”

Od zewnatrz stek jest zamkniety cienka – blona stekowa

Otóż i u bezstekowców początkowo istnieje stek, do którego części uchodzi końcowy odcinek jelita pierwotnego, a z części brzusznej od- chodzi – omocznia (allantoie), tworząca w swej części wewnątrzpłodowej – moczownik (urachus) i zaczątek pęcherza moczowego . Od zewnątrz stek jest zamknięty cienką – błoną stekową (membrana cloacalis). Powyższe stosunki anatomiczne ulegają radykalnej zmianie, dzięki powstaniu czołowo ustawionej – przegrody moczowo-odbytnicze (septum. urorectale), która, opuszczając się coraz niżej, osiąga wreszcie błonę stekową i z nią się zrasta. W ten sposób stek zostaje podzielony na dwie części wtórne: część grzbietowa wytwarza – odbytnicę (rectum), część zaś brzuszna-zatokę moczowo-płciową (sinus urogenitalis). Continue reading „Od zewnatrz stek jest zamkniety cienka – blona stekowa”

Rozdzielczość fenotypów choroby wynikająca z Multilocus Genomic Variation cd

Aby przetestować obserwowaną częstość diagnozy wielu cząsteczek, wykorzystaliśmy częstotliwości z modelu Poissona i alternatywnego modelu niezależności do określenia hipotezy zerowej dla oczekiwanej liczby pacjentów z więcej niż jedną diagnozą molekularną. Przetestowaliśmy liczbę diagnoz wielokrotnych obserwowanych w obu modelach w odniesieniu do hipotezy zerowej, stosując test dwumianowy do określenia ogólnych wartości P (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Szczegóły dotyczące analiz wariantowych, analiz fenotypowych i statystycznego modelowania diagnoz wielokrotnych podano w sekcjach S2, S3 i S4 w dodatkowym dodatku. Wyniki
Diagnozy molekularne
Spośród 7374 kolejnych próbek DNA przedłożonych do naszego laboratorium klinicznego wyłącznie do diagnostycznego sekwencjonowania całego egzaminu w okresie od października 2011 r. Continue reading „Rozdzielczość fenotypów choroby wynikająca z Multilocus Genomic Variation cd”