Klinika i doswiadczenia laboratoryjne

Klinika i doświadczenia laboratoryjne pouczają nas, że istotnie w pierwszych dniach choroby łatwość hodowania, zarazków ze krwi jest znacznie większa niż w późniejszych okresach choroby Tak więc w durze brzusznym hodowla pałeczki Ebertha udaje się bez trudu w pierwszych 10 dniach choroby. W durze plamistym natomiast sprawdzianem. obfitości zarazków krążących we krwi nie może być posiew gdyż nauka nie wytworzyła jeszcze laboratoryjnej pożywki dla rickettsyj. Są natomiast sprawdziany pośrednie, jak np. zdolność zakażania się wszy przystawionej do chorego. Continue reading „Klinika i doswiadczenia laboratoryjne”

histologiczna analiza watroby

Bardzo wyraźny obraz ustosunkowania się tkanki wątrobnej do układu naczyniowego i odwrotnie daje histologiczna analiza wątroby. Wątroba, jako całość, ma kształt nieprawidłowej bryły, będącej kompromisem między jej spoistością wewnętrzną i ciśnieniem okolicznych narządów. Mam tutaj przede wszystkim na myśli przeponę, do której wątroba przylega od tylu, oraz żołądek. W wątrobie rozróżniamy: przednią, wypukłą powierzchnię przeponową (facies diaphragmatica), tylną, lekko wklęsłą – powierzchnię trzewną (facies splanchriica) oraz dwie krawędzie, wzdłuż których te dwie powierzchnie się spotykają. Są to: tępa, stosunkowo rozległa krawędź górna (margo sup. Continue reading „histologiczna analiza watroby”

Jelito cienkie

Jelito cienkie można uważać za nader wydłużony, sprężysty przewód walcowaty, posiadający własności trawienne i chłonne. Przewód ten jednak nie jest zbiornikiem biernym, lecz dzięki kurczliwości swej mięśniówki jest w stanie wpływać na położenie treści pokarmowej, o czym będzie mowa poniżej. U zarodka j elito cienkie tworzy tylko jedną pętlę – pętlę pępkową (ansa umbiiicalis), od której wierzchołka odchodzi do przydatków płodowych – przewód pępkowo-krezkowy(ductus omphalo – entericus ) , w miarę jednak wydłużania się jelita jest ono zmuszone, wskutek ograniczonej pojemności jamy brzusznej, do ułożenia się pod postacią licznych – pętli (ansae intestinales), Wbrew pozorom, układ pętli jelitowych nie jest chaotyczny, rządzi nim bowiem następująca reguła: jelita układają się we wszystkich okolicznościach w ten sposób, że zajmują możliwie najmniejszą przestrzeń. Regulatorem układu pętli jest zarówno napięcie mięśniówki jelitowej napięcie umięśnienia ściany brzusznej, jak i położenie innych narządów jamy brzusznej. Tym ostatnim czynnikiem tłumaczy się to, że podczas gdy u Hominidae, u Suidae i u Carnirora pętle jelitowe są rozmieszczone w dolnej okolicy jamy brzusznej, to u Equidae są one uniesione i zepchnięte w lewo przez okrężnicę, a u Ruminantia potężny żwacz unosi jelito cienkie i spycha je do części prawej jamy brzusznej. Continue reading „Jelito cienkie”

Czynnikami pobudzajacymi miesniówke jelitowa sa

Czynnikami pobudzającymi mięśniówkę jelitową są: ciśnienie, wywierane na ściany jelita przez miazgę pokarmową (chymus), bodźce chemiczne, między innymi odczyny: kwaśny zasadowy lub obojętny, wywierane przez miazgę, wpływ układu współczulnego (n. splanchnicus), pobudzający i układu przywspółczulnego (n. ragus l), zmniejszający pobudliwość, czynniki hormonalne (acetylocholinal) i wreszcie pobudliwość wewnętrzna, czyli pobudliwość -miogenicsna- miocytow gładkich. Regulatorami bezpośrednimi motoryki jelita jest układ ruchowy Auerbacha i układ czuciowy Meissnera . Ten ostatni odbiera informacje ze stanu rzeczy we wnętrzu jelita za pośrednictwem chemoreceptorów, rozsianych w śluzówce. Continue reading „Czynnikami pobudzajacymi miesniówke jelitowa sa”