PRZEBIEG ZAKAZEN

PRZEBIEG ZAKAŻENIA Besredka stworzył pewien plan myślowy, który umożliwia rozejrzenie się w zjawiskach walki między ustrojem a zarazkiem. Wyprowadził on ze swoich badań wniosek, że drobnoustroje chorobotwórcze posiadają właściwości organotropowe, dzięki którym osiedlają się w określonych narządach, i że niektóre narządy winny być uznane za uwrażliwione na działanie określonego zarazka chorobotwórczego. Tak więc pałeczka wąglika posiada właściwości organotropowe w stosunku do skóry: ta zaś jest uwrażliwiona na działanie pałeczki wąglika, gdyż odpowiada swoistym odczynem zapalnym w miejscu działania zarazka. To samo da się powiedzieć o blaszkach i kępkach Peyera w stosunku do pałeczki duru brzusznego lub o zstępnicy, esicy i prostnicy w stosunku do zarazków powodujących czerwonkę, Klinika chorób zakaźnych, anatomia patologiczna, jak również- doświadczenia na zwierzętach pouczają nas, że zarazek chorobotwórczy, który przeniknął do ustroju, nie przejawia od razu swoich właściwości erganotropowych, uwrażliwiony zaś narząd również dopiero po jakimś czasie daje odpowiednie odczyny zapalne. Okres ogólnoinfekcyjny Besredka utrzymuje, że w chwili rozpoczęcia się choroby zarazki krążyły obficie we krwi. Continue reading „PRZEBIEG ZAKAZEN”

zapalenia nerek (nephro-typhus)

Jak dalece ustrój dba o jałowość krwi, dowodem tego jest nader wysokie miano (do 1/2400) odczynu zlepnego u nosicieli duru brzusznego. u których zarazki przenikają że stałego siedliska, to jest z pęcherzyka żółciowego. W przypadkach, gdy ustrój nie może pozbyć się zarazków ze krwi za pomocą ciał- odpornościowych, zarazki krążą w ustroju jako nieswoiście zapalne powodując szkody, które mogą przybierać różne postacie. Może więc powstać po prostu posocznica, mogą również zarazki zaatakować jakiś. narząd wywołując w nim stan zapalny. Continue reading „zapalenia nerek (nephro-typhus)”

Okres bakteriemii

Okres bakteriemii trwa do chwili ukazania się pierwszych właściwych, czyli swoistych objawów choroby, np. wysypki na skórze, jak to widzimy w durze brzusznym i plamistym. Cały więc okres bakteriemii wykazuje objawy kliniczne wspólne wielu chorobom zakaźnym, a więc objawy nie pozwalające na ścisłe wyodrębnienie określonej postaci chorobowej, i nosi nazwę okresu ogólnoinfekcyjnego. Okazanie się np. wysypki w durze brzusznym lub plamistym jest połączone z dwiema zasadniczymi zmianami w ustroju: 1) ze zmieszaniem się zarazków we krwi i 2) z wystąpieniem dodatnich wyników prób serologicznych, które dotychczas były ujemne lub mogły być tylko zaznaczone. Continue reading „Okres bakteriemii”

Jelito cienkie

Jelito cienkie można uważać za nader wydłużony, sprężysty przewód walcowaty, posiadający własności trawienne i chłonne. Przewód ten jednak nie jest zbiornikiem biernym, lecz dzięki kurczliwości swej mięśniówki jest w stanie wpływać na położenie treści pokarmowej, o czym będzie mowa poniżej. U zarodka j elito cienkie tworzy tylko jedną pętlę – pętlę pępkową (ansa umbiiicalis), od której wierzchołka odchodzi do przydatków płodowych – przewód pępkowo-krezkowy(ductus omphalo – entericus ) , w miarę jednak wydłużania się jelita jest ono zmuszone, wskutek ograniczonej pojemności jamy brzusznej, do ułożenia się pod postacią licznych – pętli (ansae intestinales), Wbrew pozorom, układ pętli jelitowych nie jest chaotyczny, rządzi nim bowiem następująca reguła: jelita układają się we wszystkich okolicznościach w ten sposób, że zajmują możliwie najmniejszą przestrzeń. Regulatorem układu pętli jest zarówno napięcie mięśniówki jelitowej napięcie umięśnienia ściany brzusznej, jak i położenie innych narządów jamy brzusznej. Tym ostatnim czynnikiem tłumaczy się to, że podczas gdy u Hominidae, u Suidae i u Carnirora pętle jelitowe są rozmieszczone w dolnej okolicy jamy brzusznej, to u Equidae są one uniesione i zepchnięte w lewo przez okrężnicę, a u Ruminantia potężny żwacz unosi jelito cienkie i spycha je do części prawej jamy brzusznej. Continue reading „Jelito cienkie”