Szczepionka przeciwko HIV – Wyzwania i perspektywy czesc 4

Jeśli to zrobimy, staniemy w obliczu ogromnych wyzwań naukowych. Aby sprostać tym wyzwaniom, musimy przejść do badań podstawowych w stopniu, który nie był wymagany przy opracowywaniu szczepionek na inne choroby wirusowe. Zachowujemy ostrożny optymizm, że znaczny wzrost naszej wiedzy na temat infekcji HIV i chorób doprowadzi do kreatywnych pomysłów dotyczących zaprojektowania skutecznej szczepionki przeciwko HIV. Wybrane przeszkody w rozwoju szczepionek przeciwko HIV i ich konsekwencje
Przeszkody
Okno, w którym system immunologiczny usuwa początkową infekcję, jest wąskie, ponieważ HIV integruje i ustala ukrytą infekcję w ciągu kilku dni lub tygodni.
Zniszczenie komórek T CD4 + rozpoczyna się wcześnie po zakażeniu. Continue reading „Szczepionka przeciwko HIV – Wyzwania i perspektywy czesc 4”

Czynnik neurotropowy pochodzenia mózgowego i otyłość w zespole WAGR ad

Jeden opisał otyłe dziecko z hiperfagią i heterozygotyczną inwersją 11p13p15.3, co dało w wyniku to, co nazwano funkcjonalną haploinsuficiency BDNF (jak określono na podstawie pomiarów przeprowadzonych w linii komórek limfoblastoidalnych) 18; drugi, bardziej przekonująco, opisał otyłe dziecko z hiperfagią i heterozygotyczną substytucją missense, co doprowadziło do osłabienia sygnalizacji pokrewnego receptora BDNF, TrkB.19. Tak więc dostępne dane sugerują znaczenie BDNF w homeostazie energetycznej u ludzi, ale dowody nie jest ostateczny. Rycina 1. Rycina 1. Genetyczne loci na chromosomie 11, wskaźnik masy ciała, hiperfagia i stężenia w surowicy BDNF u pacjentów z zespołem WAGR. Continue reading „Czynnik neurotropowy pochodzenia mózgowego i otyłość w zespole WAGR ad”

Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego ad 7

Mediana czasu do wystąpienia progresji (pierwotny punkt końcowy) była o 7,4 miesiąca dłuższa w grupie bortezomibu niż w grupie kontrolnej (współczynnik ryzyka, 0,48; P <0,001). Tę korzyść zaobserwowano we wszystkich podgrupach pacjentów, zgodnie z definicją wyjściowej charakterystyki demograficznej i choroby. Wystąpiły istotne usprawnienia związane z leczeniem bortezomibem we wszystkich wcześniej określonych drugorzędowych punktach końcowych, w tym wskaźnik całkowitej odpowiedzi (zgodnie z kryteriami EBMT), czas do następnej terapii szpiczaka i ogólny czas przeżycia. Odpowiedź była szybsza i trwała w grupie bortezomibu niż w grupie kontrolnej. W grupie bortezomibu mediana czasu do uzyskania całkowitej odpowiedzi była większa niż mediana czasu do pierwszej odpowiedzi (tabela 2), co sugeruje, że przedłużone leczenie może poprawić jakość odpowiedzi, jak opisano u pacjentów ze szpiczakiem nawrotowym, którzy otrzymywali lek. Continue reading „Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego ad 7”

Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego czesc 4

Bezpieczeństwo analizowano u wszystkich pacjentów, którzy zostali poddani randomizacji i otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku. Różnice w leczeniu badano na dwustronnym poziomie alfa 0,05. Ustaliliśmy, że próbka o wielkości 340 pacjentów na grupę dostarczyłaby moc 80% do wykrycia 33% poprawy w czasie do progresji u pacjentów otrzymujących bortezomib i melfalan-prednizon, w porównaniu z tymi otrzymującymi sam melphalan-prednizon. Zaplanowaliśmy trzy tymczasowe analizy z zastosowaniem metody O Brien-Fleminga.23 Na podstawie trzeciej analizy (z odcięciem danych z 15 czerwca 2007 r.) Komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo zalecił wstrzymanie badania, ponieważ wcześniej ustalono granica statystyczna (poziom alfa 0,0108) dla pierwotnego punktu końcowego do progresji została przekroczona (współczynnik ryzyka w grupie bortezomibu, 0,54, P <0,001). Przedstawiono dane z trzeciej analizy. Continue reading „Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego czesc 4”