Odporność na infekcję parwowirusem B19 ze względu na brak receptora wirusa (antygen P erytrocyta)

Parwowirus B19, jedyny znany patogenny ludzki parwowirus, powoduje piątą chorobę lub rumień zakaźny, łagodną chorobę dziecięcą charakteryzującą się wysypką1. U osób z hemolizą, zwłaszcza sierpowatą i dziedziczną sferocytozą, ostra infekcja wirusowa prowadzi do przejściowego kryzysu aplastycznego, nagłej i ciężkiej niedokrwistości z powodu niepowodzenia w wytwarzaniu czerwonych krwinek2. Infekcja wirusowa może utrzymywać się u pacjentów z obniżoną odpornością, prowadząc do czystej aplazji krwinek czerwonych i przewlekłej niedokrwistości. Wewnątrzmaciczna infekcja parwowirusem podczas ciąży może prowadzić do obrzęku płodu 5. Replikacja parwowirusa B19 została zademonstrowana tylko w ludzkich erytroidalnych komórkach progenitorowych. Continue reading „Odporność na infekcję parwowirusem B19 ze względu na brak receptora wirusa (antygen P erytrocyta)”

PRZEBIEG ZAKAZEN

PRZEBIEG ZAKAŻENIA Besredka stworzył pewien plan myślowy, który umożliwia rozejrzenie się w zjawiskach walki między ustrojem a zarazkiem. Wyprowadził on ze swoich badań wniosek, że drobnoustroje chorobotwórcze posiadają właściwości organotropowe, dzięki którym osiedlają się w określonych narządach, i że niektóre narządy winny być uznane za uwrażliwione na działanie określonego zarazka chorobotwórczego. Tak więc pałeczka wąglika posiada właściwości organotropowe w stosunku do skóry: ta zaś jest uwrażliwiona na działanie pałeczki wąglika, gdyż odpowiada swoistym odczynem zapalnym w miejscu działania zarazka. To samo da się powiedzieć o blaszkach i kępkach Peyera w stosunku do pałeczki duru brzusznego lub o zstępnicy, esicy i prostnicy w stosunku do zarazków powodujących czerwonkę, Klinika chorób zakaźnych, anatomia patologiczna, jak również- doświadczenia na zwierzętach pouczają nas, że zarazek chorobotwórczy, który przeniknął do ustroju, nie przejawia od razu swoich właściwości erganotropowych, uwrażliwiony zaś narząd również dopiero po jakimś czasie daje odpowiednie odczyny zapalne. Okres ogólnoinfekcyjny Besredka utrzymuje, że w chwili rozpoczęcia się choroby zarazki krążyły obficie we krwi. Continue reading „PRZEBIEG ZAKAZEN”

Klinika i doswiadczenia laboratoryjne

Klinika i doświadczenia laboratoryjne pouczają nas, że istotnie w pierwszych dniach choroby łatwość hodowania, zarazków ze krwi jest znacznie większa niż w późniejszych okresach choroby Tak więc w durze brzusznym hodowla pałeczki Ebertha udaje się bez trudu w pierwszych 10 dniach choroby. W durze plamistym natomiast sprawdzianem. obfitości zarazków krążących we krwi nie może być posiew gdyż nauka nie wytworzyła jeszcze laboratoryjnej pożywki dla rickettsyj. Są natomiast sprawdziany pośrednie, jak np. zdolność zakażania się wszy przystawionej do chorego. Continue reading „Klinika i doswiadczenia laboratoryjne”

Rola ran

Rola ran W ranach większych może wystąpić przede wszystkim wtedy, kiedy rana jest świeża. Przez ranę świeżą zarazki szybko przedostają się do k. Jeżeli np. –; myszy odetniemy kawałeczek ogona i zanurzymy pozostały do hodowli wąglika, to zarazki tak szybko dostaną się do ogólnego krwiobiegu, że nawet całkowita amputacja ogona, wykonana bezpośrednio po zanurzeniu w hodowli i zakażeniu zranionego ogona, nie chroni od choroby. Rana starsza, a przede wszystkim pokryta ziarniną, nie sprzyja przedostaniu się zarazka do wnętrza ustroju. Continue reading „Rola ran”