Aktualna terapia traumy i chirurgicznej opieki krytycznejTrauma: Współczesne zasady i terapia ad

Spis treści jest szczególnie łatwy do naśladowania. Książka ma być praktycznym źródłem informacji, które można wykorzystać do przeglądu konkretnego przedmiotu przed wejściem na salę operacyjną lub oddział intensywnej opieki medycznej lub jako przewodnik do przygotowania do standaryzowanych testów. W związku z tym mniej doświadczeni klinicyści będą w nieco gorszej sytuacji, ponieważ brakuje podstawowych informacji na temat patofizjologii chorób. Ponadto, standardy odnośników i adnotacji są różne. W niektórych przypadkach czytelnik nie będzie w stanie zidentyfikować źródła kluczowych stwierdzeń, zasad i teorii. Continue reading „Aktualna terapia traumy i chirurgicznej opieki krytycznejTrauma: Współczesne zasady i terapia ad”

Epidemia AIDS – sprawozdanie z postępów z Mexico City

Ćwierć wieku po odkryciu wirusa ludzkiego niedoboru odporności (HIV) świat w końcu zyskuje na popularności w walce z AIDS. Jednak miliony nowych zakażeń i zgonów każdego roku są otrzeźwiającymi przypomnieniami o trudnych wyzwaniach. Prezentacje na XVII Międzynarodowej Konferencji na temat AIDS, która odbyła się w Meksyku na początku sierpnia, oraz temat spotkania – powszechne działanie teraz – odzwierciedlają fakt, że pandemia nadal szaleje nie tylko w krajach rozwijających się, ale również w krajach rozwiniętych, gdzie jest często pomijany, na przykład w Stanach Zjednoczonych. Na sesji inauguracyjnej Pedro Cahn z Argentyny, ustępujący prezes Międzynarodowego Stowarzyszenia na rzecz AIDS oraz konferencja cochair, wezwali uczestników: Możemy – i musimy to zrobić – lepiej . Konferencja, pierwsza w Ameryce Łacińskiej, miała 20 716 delegatów, z czego prawie połowa z USA lub Meksyku. Continue reading „Epidemia AIDS – sprawozdanie z postępów z Mexico City”

Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego

Standardowym leczeniem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, którzy nie są kandydatami do leczenia dużymi dawkami, jest melfalan i prednizon. W tym badaniu III fazy porównywano stosowanie melfalanu i prednizon z bortezomibem lub bez niego u wcześniej nieleczonych pacjentów ze szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikowali się do leczenia wysokimi dawkami. Metody
Losowo przydzielono 682 pacjentów do otrzymania dziewięciu 6-tygodniowych cykli melfalanu (w dawce 9 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała) i prednizonu (w dawce 60 mg na metr kwadratowy) w dniach od do 4, albo samodzielnie lub z bortezomibem (w dawce 1,3 mg na metr kwadratowy) w dniach 1, 4, 8, 11, 22, 25, 29 i 32 w cyklach od do 4 oraz w dniach 1, 8, 22 i 29 w trakcie cykle 5 do 9. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do progresji choroby.
Wyniki
Czas do progresji u pacjentów otrzymujących bortezomib i melfalan-prednizon (grupa bortezomibu) wynosił 24,0 miesiąca, w porównaniu z 16,6 miesiąca wśród osób otrzymujących sam melphalan-prednizon (grupa kontrolna) (współczynnik ryzyka dla grupy bortezomibu, 0,48; p <0,001). Continue reading „Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego”

Opieka psychiatryczna pacjenta medycznego

Ten główny podręcznik będzie standardowym punktem odniesienia w psychiatrii medycznej. Jest rozszerzoną i zmienioną wersją wcześniejszych Zasad Psychiatrii Medycznej, ze zmianą tytułu, która zapewnia dokładniejsze odzwierciedlenie tematu niż jego poprzednik. Cele tej książki są jasne: przedstawić aktualny przegląd psychiatrii konsultacyjnej i interfejsu psychiatrii z medycyną i chirurgią. Książka jest podzielona na siedem części. Pierwsza część, dotycząca zasad psychoterapeutycznych, zawiera rozdziały dotyczące ogólnych zasad, terapii rodzinnej i terapii grupowej, wszystkie w odniesieniu do pacjentów cierpiących na choroby. Continue reading „Opieka psychiatryczna pacjenta medycznego”

Odporność na infekcję parwowirusem B19 ze względu na brak receptora wirusa (antygen P erytrocyta) czesc 4

Nie wykryto DNA B19 po 48 godzinach w równolegle badanych próbkach szpiku kostnego od osobnika z fenotypem p. Rysunek 3. Rysunek 3. Nieaktywność parwowirusa B19 w celu zakażenia komórek szpiku kostnego za pomocą fenotypu. Komórki zakażono B19, jak opisano w części dotyczącej metod i zebrano pięć dni później. Continue reading „Odporność na infekcję parwowirusem B19 ze względu na brak receptora wirusa (antygen P erytrocyta) czesc 4”

Odporność na infekcję parwowirusem B19 ze względu na brak receptora wirusa (antygen P erytrocyta) ad

Szpik kostny uzyskano od dwóch osobników z fenotypem grupy krwi p, a ich komórki jednojądrzaste wyizolowano i zakażono parwowirusem B19 w różnych stężeniach. Mieszaniny komórek hodowano w metylocelulozie, a kolonie erytroidalne badano przez badanie mikroskopowe płytek siedem dni później. Badania wirusologiczne
Dowód na zakażenie bakteriami B19 w przeszłości był oparty na wykrywaniu przeciwciał IgG swoistych wobec wirusa za pomocą testu wychwytu przeciwciał17.
Wirusowe DNA i białko badano w zakażonych hodowlach szpiku. Jednojądrzaste komórki szpiku kostnego otrzymano od osób z fenotypem grupy krwi p lub P; inkubowano je z parwowirusem B19 przez dwie godziny, przemyto w celu usunięcia nieprzylegającego wirusa i utrzymywano jako hodowlę zawiesinową18. Continue reading „Odporność na infekcję parwowirusem B19 ze względu na brak receptora wirusa (antygen P erytrocyta) ad”