Rozdzielczość fenotypów choroby wynikająca z Multilocus Genomic Variation czesc 4

Procent pacjentów z jednym lub dwoma wariantami de novo przyczyniającymi się do diagnozy jest wskazany w każdym takcie. Wśród 101 pacjentów z mnogimi diagnozami, 97 miało dwie (podwójne) diagnozy molekularne (Tabela 1), 3 miało trzy diagnozy molekularne, a miał cztery diagnozy molekularne (Figura 2A). Medycznie możliwe do zastosowania wtórne odkrycia16 przyczyniły się do dodatkowych dwóch diagnoz molekularnych; jednakże, ponieważ zostały one uznane za przypadkowe, nie zostały poddane dalszej analizie. Wiek i płeć pacjenta nie były związane z występowaniem wielu rozpoznań. Specjalnością lekarza kierującego była genetyka medyczna w 81,2% przypadków (82 na 101), neurologia w 12,9% (13 na 101), neurogenetyka w 2,0% (2 na 101), alergia lub immunologia w 1,0% (1 na 101 ) i nieznany dla pozostałej części (tabela S2 w dodatku uzupełniającym). W przypadku 6 pacjentów wcześniejsze rozpoznanie molekularne było znane w momencie odesłania, ale nie uznano, że w ogóle uwzględnia fenotyp choroby; dla kolejnych 11 pacjentów dostępna była przypuszczalna diagnoza genetyczna (tabela S3 w dodatkowym dodatku). W przypadku 34 pacjentów odnotowano historię rodzinną sugerującą dziedziczny stan genetyczny.
Sposoby dziedziczenia u pacjentów z wieloma diagnozami
Warianty autosomalnych dominujących genów choroby były najczęstszymi patogennymi wariantami wśród pacjentów z wieloma diagnozami (112 z 207 diagnoz, 54,1%) (rysunek 2B i tabela S4 w dodatkowym dodatku). Chorobotwórcze warianty genów związanych z chromosomem X opisano u 31 pacjentów, w tym u 3 pacjentów z dwoma takimi wariantami. Wśród pacjentów, dla których dostępne były próbki rodzicielskie, warianty de novo stanowiły 67,8% (61 z 90) patogennych wariantów w genach autosomalnych dominujących chorób i 51,7% (15 z 29) patogennych wariantów w genach choroby sprzężonej z chromosomem X (ryc. 2B i 2C, a tabela S4 w dodatkowym dodatku); 10 pacjentek miało wariant chorobotwórczy de novo genów chorób związanych z X (Tabela S5 w Dodatku Aneks). Wśród pacjentów z dwiema diagnozami molekularnymi najczęstszym obserwowanym wzorcem były dwa patogenne warianty genów autosomalnych dominujących chorób (tabela S6 w dodatkowym dodatku), a patogenne warianty de novo przyczyniły się do wszystkich kombinacji obejmujących autosomalne dominujące lub połączone z X geny (ryc. 2C). ). Wśród pacjentów, u których wykryto monoalleliczne warianty dwóch loci (w kombinacjach autosomalnych dominujących i genów sprzężonych z chromosomem X), 44,7% (17 z 38) miało odmiany de novo w obu loci chorobowych (rysunek 2D) . Wiek matek i ojców ustalono dla odpowiednio 95 i 91 pacjentów. Średni wiek ojcowski nie różnił się istotnie pomiędzy pacjentami z dwoma patogennymi odmianami de novo a pacjentami bez patogennych odmian de novo (odpowiednio 35,5 i 32,8 lat, P = 0,14 w teście dwustronnym) (tabela S7 w dodatkowym dodatku ); nie określono pochodzenia rodzicielskiego dla wariantów de novo.
Spośród 42 pacjentów, dla których dostępne były próbki dla rodziców i które miały patogenne warianty w jednym lub kilku genach choroby recesywnej (łącznie 53 warianty), 28 wariantów (52,8%), które stwierdzono u 20 pacjentów, były homozygotycznymi wariantami, które zostały potwierdzone zostać odziedziczonym po dwóch heterozygotycznych rodzicach
[więcej w: przychodnia medycyny pracy szczecin, szpital biała podlaska oddziały, końcowy odcinek okrężnicy ]

Powiązane tematy z artykułem: końcowy odcinek okrężnicy przychodnia medycyny pracy szczecin szpital biała podlaska oddziały