Rozdzielczość fenotypów choroby wynikająca z Multilocus Genomic Variation cd

Aby przetestować obserwowaną częstość diagnozy wielu cząsteczek, wykorzystaliśmy częstotliwości z modelu Poissona i alternatywnego modelu niezależności do określenia hipotezy zerowej dla oczekiwanej liczby pacjentów z więcej niż jedną diagnozą molekularną. Przetestowaliśmy liczbę diagnoz wielokrotnych obserwowanych w obu modelach w odniesieniu do hipotezy zerowej, stosując test dwumianowy do określenia ogólnych wartości P (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Szczegóły dotyczące analiz wariantowych, analiz fenotypowych i statystycznego modelowania diagnoz wielokrotnych podano w sekcjach S2, S3 i S4 w dodatkowym dodatku. Wyniki
Diagnozy molekularne
Spośród 7374 kolejnych próbek DNA przedłożonych do naszego laboratorium klinicznego wyłącznie do diagnostycznego sekwencjonowania całego egzaminu w okresie od października 2011 r. Do kwietnia 2016 r. Dla pacjentów z wyłącznie probandem (7029 pacjentów) lub z zastosowaniem trio (345 pacjentów) z zastosowaniem genu choroby mendelianowej fenotyp kliniczny w momencie skierowania odnotowano dla 2076 pacjentów (28,2%). Dwie lub więcej diagnoz molekularnych zgłoszono u 101 pacjentów (4,9%); w sumie zgłoszono 2182 niezależnych diagnoz molekularnych u 7374 pacjentów.
Aby zbadać, czy odsetek diagnoz wielokrotnych molekularnych w tej serii jest podobny do oczekiwanego przez przypadek sam w populacji referencyjnej, rozważaliśmy dwa modele: model Poissona, w którym zakładano, że patogeniczne warianty powstały niezależnie w różnych loci w obrębie każdego pacjenta. genom i alternatywny model niezależności, w którym zastosowano obserwowaną częstość diagnozy pojedynczej. W obu modelach zaobserwowany odsetek pacjentów z rozpoznaniem, u których rozpoznano wiele chorób molekularnych (4,9%), był znacząco niższy niż oczekiwano u pacjentów z rozpoznaniem w populacji referencyjnej (model Poissona, 14,0%, model niezależności, 26,4%; <0,0001 za pomocą jednostronnego testu dwumianowego dla obu modeli) (ryc. S2 w dodatkowym dodatku), co sugeruje, że patogenne warianty w wielu cząsteczkowych loci są niedostatecznie określone w populacji pacjentów, którzy zostali skierowani do diagnostycznego sekwencjonowania całego egzomu lub że naprawdę nie występują niezależnie. Ponieważ analizy te opierają się na obserwacjach empirycznych od populacji poleconej, są one ograniczone przez stronniczość potwierdzającą.
Tabela 1. Tabela 1. Diagnozy molekularne zgodnie z oczekiwanym sposobem dziedziczenia dla 97 pacjentów z podwójnymi diagnozami molekularnymi. Rysunek 2. Rysunek 2. Częstości i sposoby dziedziczenia w przypadku wielu diagnoz molekularnych.Panel A pokazuje odsetek wszystkich pacjentów z dwoma lub więcej diagnozy molekularne. Panel B pokazuje odsetek wszystkich rozpoznań u pacjentów z dwoma lub więcej diagnozami molekularnymi, zgodnie z trybem dziedziczenia i de novo statusu. AD oznacza autosomalną dominującą, AR autosomalną recesywną i połączoną z XL X. Panel C pokazuje odsetek pacjentów z dwoma diagnozami molekularnymi reprezentowanymi przez każdą kombinację sposobów dziedziczenia. Udział de novo versus dziedziczone warianty jest reprezentowany w każdym pasku jako procent diagnoz (nie pacjentów). Panel D pokazuje odsetek pacjentów z dwoma diagnozami molekularnymi reprezentowanymi przez każdą kombinację sposobów dziedziczenia
[hasła pokrewne: badania psychologiczne, psychoterapeuta Wrocław, pomoc psychologiczna ]

Powiązane tematy z artykułem: badania psychologiczne pomoc psychologiczna psychoterapeuta Wrocław