Rozdzielczość fenotypów choroby wynikająca z Multilocus Genomic Variation ad 5

Przegląd danych cSNP dla wszystkich 27 pacjentów z co najmniej jedną diagnozą, która była związana z wariantem homozygotycznym ujawnił 22 pacjentów z jednym lub większą liczbą regionów nieobecności heterozygotyczności większych niż 10 Mb, w sumie od 54 do 610 Mb na osobisty genom (Tabela S5). w Dodatku Uzupełniającym). Płaskowzgórność odnotowano u 15 z tych 22 pacjentów, a homozygotyczne warianty w dwóch lub więcej genach choroby autoekomalnej recesywnej odnotowano w 36,4% (8 z 22). Brak heterozygotyczności wiązał się z wieloma chromosomami u wszystkich pacjentów, co sprzeciwiło się disomii jednoosobowej. Tylko pacjent 76 nosił 2 patogenne warianty w obrębie jednego regionu nieobecności heterozygotyczności. Jeden pacjent (pacjent 100) miał homozygotyczne warianty w trzech genach recesywnych autosomalnych chorób, z których każda znajdowała się w innym regionie nieobecności heterozygotyczności. Chociaż homozygotyczne warianty genów recesywnych autosomalnie stanowiły większość (31 z 47, 66,0%) rozpoznań u tych 22 pacjentów, którzy mieli interwały genomowe nieobecności heterozygotyczności, które były większe niż 10 Mb, znaleźliśmy również 6 wariantów de novo: 5 in autosomalne dominujące geny (u pacjentów z wariantem autosomalnego dominującego genu plus wariant genu autosomalnego recesywnego) i w genie sprzężonym z X (u pacjenta z wariantem w genie sprzężonym z chromosomem X i wariantem w autosomalnym gen recesywny), który wykazał, że zmiana de novo może powodować choroby u pacjentów z wieloma regionami nieobecności heterozygotyczności. Kombinacja wariantów liczby kopii (CNV) i wariantów jedno nukleotydowych (SNV) przyczyniła się do wielu diagnoz molekularnych u 12 z 101 pacjentów (11,9%). Trzech pacjentów (pacjenci 47, 51 i 89) miało homozygotyczne wewnątrzagenowe delecje obejmujące od jednego do trzech eksonów (tabela S5 w dodatkowym dodatku).
Opis fenotypu
Rysunek 3. Rysunek 3. Mieszane fenotypy u pacjentów z podwójną diagnozą.Dualne diagnozy molekularne mogą wynikać z wariantów w dwóch loci (gen A i gen B) i mogą powodować wyraźne cechy kliniczne (panel A) lub podobne cechy fenotypowe (panel B) .
Ryc. 4. Ryc. 4. Zró.nicowanie fenotypowe par 80 chorób z fenotypami mieszanymi sklasyfikowanymi jako zachodzące na siebie lub wyra.one. Figura A pokazuje rozkład przypadków wykreślonych w zakresie fenotypowych ocen podobieństwa. Panel B pokazuje względne oceny podobieństwa par chorego obliczone za pomocą symetrycznej metody Resnika z wykorzystaniem terminologii onkologicznej fenotypu człowieka (HPO) przypisanej do numerów identyfikacyjnych choroby w bazie danych Online Mendelian Inheritance in Man. Każda para choroby jest reprezentowana przez pojedynczy diament; wyszczególniono przypadki sklasyfikowane przez dwóch lekarzy-lekarzy jako odrębne lub nakładające się na siebie. Zwiększenie fenotypowego podobieństwa (określone bioinformatycznie) odpowiada wyższemu wynikowi podobieństwa. Osiem par chorób związanych z białkami, które mają wzajemne oddziaływania fizyczne lub szlakowe, są wskazane przez żółte romby (interakcja wtórna) lub pomarańczowe romby (interakcja trzeciorzędowa); dziewiąty pacjent (pacjent 12) nie jest tutaj pokazany, ponieważ ani choroba w parze nie została zmapowana do HPO. Poziome kreski oznaczają środki, a I słupki oznaczają błędy standardowe. Panel C pokazuje wykresy pudełkowe o stopniu podobieństwa fenotypowego dla podwójnych diagnoz klinicznie przypisanych do odrębnych lub zachodzących na siebie kategorii fenotypowych
[więcej w: Psycholog, psychologia pracy, psychoterapeuta Wrocław ]

Powiązane tematy z artykułem: Psycholog psychologia pracy psychoterapeuta Wrocław