Wneka watrobna

Wnęka wątrobna jest połączona z krzywizną mniejszą żołądka i z częścią dwunastnicy za pośrednictwem szerokiego fałdu otrzewnej, zwanego siecią mniejszą (omentum minus). Gdybyśmy wnękę wątrobną przyrównali do kreski poprzecznej w dużej literze H, to wówczas ramieniem lewym górnym byłoby ukryte zazwyczaj – więzadło żylne (lig. renasum Arantii), będące pozostałością bezpośredniego połączenia między żyłą wrotną i ż. czczą tylną; ramieniem zaś lewym dolnym – więzadło obłe (lig. teres), stanowiące uwstecznioną ż. Continue reading „Wneka watrobna”

Ruch robaczkowaty albo perystaltyczny

Wg Magnusa ruchy rozdzielcze są pochodzenia miogenicznego, a regulatorami ich są splot mięśniówkowy Auerbacha i parahormon acetylocholina. 2 – Ruchy wachadłowe (earl, Ludwig Hukuharal są wywoływane naprzemiennym skurczem i rozkurczem mięśniówki podłużnej, skutkiem czego miazga pokarmowa przesuwa się raz w tę, a innym razem w przeciwną stronę, co wywołuje przemieszanie treści pokarmowej. 3) – Ruch robaczkowaty albo perystaltyczny (perystaltyka polega na kolejnym skurczu mięśniówki podłużnej i okrężnej, czego następstwem jest przesuwanie się miazgi pokarmowej w kierunku doodbytniczym. Dzieje się to w ten sposób, że w pewnym punkcie położonym przed kłębem pokarmowym następuje silny skurcz mięśniówki podłużnej , wywołujący skrócenie danego odcinka jelita z jednoczesnym jego rozszerzeniem. Natychmiast po tym powstaje skurcz mięśniówki okrężnej w odcinku jelita umieszczonym za kłębem pokarmowym; skurcz ten, wyciskający treść pokarmową w kierunku doodbytniczym, posuwa się naprzód jako tzw. Continue reading „Ruch robaczkowaty albo perystaltyczny”

Jelito cienkie

Jelito cienkie można uważać za nader wydłużony, sprężysty przewód walcowaty, posiadający własności trawienne i chłonne. Przewód ten jednak nie jest zbiornikiem biernym, lecz dzięki kurczliwości swej mięśniówki jest w stanie wpływać na położenie treści pokarmowej, o czym będzie mowa poniżej. U zarodka j elito cienkie tworzy tylko jedną pętlę – pętlę pępkową (ansa umbiiicalis), od której wierzchołka odchodzi do przydatków płodowych – przewód pępkowo-krezkowy(ductus omphalo – entericus ) , w miarę jednak wydłużania się jelita jest ono zmuszone, wskutek ograniczonej pojemności jamy brzusznej, do ułożenia się pod postacią licznych – pętli (ansae intestinales), Wbrew pozorom, układ pętli jelitowych nie jest chaotyczny, rządzi nim bowiem następująca reguła: jelita układają się we wszystkich okolicznościach w ten sposób, że zajmują możliwie najmniejszą przestrzeń. Regulatorem układu pętli jest zarówno napięcie mięśniówki jelitowej napięcie umięśnienia ściany brzusznej, jak i położenie innych narządów jamy brzusznej. Tym ostatnim czynnikiem tłumaczy się to, że podczas gdy u Hominidae, u Suidae i u Carnirora pętle jelitowe są rozmieszczone w dolnej okolicy jamy brzusznej, to u Equidae są one uniesione i zepchnięte w lewo przez okrężnicę, a u Ruminantia potężny żwacz unosi jelito cienkie i spycha je do części prawej jamy brzusznej. Continue reading „Jelito cienkie”

Komórka watrobna jest duza

Komórka wątrobna jest duża, kształtu pryzmatu wielokątnego . Wzdłuż każdej z jej krawędzi widnieje podłużny wycisk, do którego jest wtłoczone naczynie włoskowate. Podobne, ale cieńsze rynienki znajdują się na powierzchniach pryzmatu komórki wątrobnej. Dwie stykające się takie rynienki tworzą razem mikroskopijny przewodzik żółciowy(ductulus biliferus), wyprowadzający – żółć (bilis s. fel). Continue reading „Komórka watrobna jest duza”