Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego czesc 4

Bezpieczeństwo analizowano u wszystkich pacjentów, którzy zostali poddani randomizacji i otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku. Różnice w leczeniu badano na dwustronnym poziomie alfa 0,05. Ustaliliśmy, że próbka o wielkości 340 pacjentów na grupę dostarczyłaby moc 80% do wykrycia 33% poprawy w czasie do progresji u pacjentów otrzymujących bortezomib i melfalan-prednizon, w porównaniu z tymi otrzymującymi sam melphalan-prednizon. Zaplanowaliśmy trzy tymczasowe analizy z zastosowaniem metody O Brien-Fleminga.23 Na podstawie trzeciej analizy (z odcięciem danych z 15 czerwca 2007 r.) Komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo zalecił wstrzymanie badania, ponieważ wcześniej ustalono granica statystyczna (poziom alfa 0,0108) dla pierwotnego punktu końcowego do progresji została przekroczona (współczynnik ryzyka w grupie bortezomibu, 0,54, P <0,001). Przedstawiono dane z trzeciej analizy. Continue reading „Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego czesc 4”

Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego cd

Kryteria te obejmowały nawrót od całkowitej odpowiedzi, która została zdefiniowana jako ponowne pojawienie się białka M w immunofiksacji. Badacze ocenili progresję na podstawie analiz białka M w surowicy i moczu, które zostały wykonane przez centralne laboratorium i inne czynniki opisane poniżej. Badacze przekazali sponsorom dokumentację wspierającą diagnozę postępującej choroby, która została poddana przeglądowi w czasie rzeczywistym w celu zachowania zgodności z kryteriami EBMT. 21 Sponsorzy ustalili także postęp przy użyciu algorytmu komputerowego, który zastosował kryteria EBMT. Przedstawione tu dane obejmują oceny wykonane przez badaczy oraz analizę algorytmiczną. Continue reading „Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego cd”

Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego ad

Mierzalną chorobę zdefiniowano jako obecność ilościowego białka M w surowicy lub moczu lub mierzalne plazmacytomy tkanki miękkiej lub narządu. Komisje weryfikacyjne we wszystkich uczestniczących instytucjach zatwierdziły badanie, które zostało przeprowadzone zgodnie z postanowieniami Deklaracji Helsińskiej, Międzynarodowej Konferencji w sprawie Harmonizacji oraz Wytycznych dla dobrych praktyk klinicznych. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Projekt badania i leczenie
To randomizowane (1: 1), otwarte badanie fazy 3 zostało przeprowadzone w 151 ośrodkach w 22 krajach w Europie, Ameryce Północnej i Południowej oraz Azji. Pacjenci byli rekrutowani od grudnia 2004 r. Continue reading „Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego ad”

Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego

Standardowym leczeniem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, którzy nie są kandydatami do leczenia dużymi dawkami, jest melfalan i prednizon. W tym badaniu III fazy porównywano stosowanie melfalanu i prednizon z bortezomibem lub bez niego u wcześniej nieleczonych pacjentów ze szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikowali się do leczenia wysokimi dawkami. Metody
Losowo przydzielono 682 pacjentów do otrzymania dziewięciu 6-tygodniowych cykli melfalanu (w dawce 9 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała) i prednizonu (w dawce 60 mg na metr kwadratowy) w dniach od do 4, albo samodzielnie lub z bortezomibem (w dawce 1,3 mg na metr kwadratowy) w dniach 1, 4, 8, 11, 22, 25, 29 i 32 w cyklach od do 4 oraz w dniach 1, 8, 22 i 29 w trakcie cykle 5 do 9. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do progresji choroby.
Wyniki
Czas do progresji u pacjentów otrzymujących bortezomib i melfalan-prednizon (grupa bortezomibu) wynosił 24,0 miesiąca, w porównaniu z 16,6 miesiąca wśród osób otrzymujących sam melphalan-prednizon (grupa kontrolna) (współczynnik ryzyka dla grupy bortezomibu, 0,48; p <0,001). Continue reading „Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego”

Oxford Textbook of Clinical Research Ethics

Oxford Textbook of Clinical Research Ethics jest zasobem odpowiednim do kursu z etyki badawczej i byłby również pomocny dla osób rozpoczynających karierę w badaniach klinicznych. Jest to przystępna synteza i dyskusja na temat wielu aspektów etyki badawczej – wielkiego przedsięwzięcia, jak wskazuje jego wielkość. Uczeni i studenci uznają tę książkę za cenną, ale jest to również ważne źródło informacji dla osób już prowadzących badania kliniczne jako badacze (lub ci, którzy myślą o zostaniu badaczami), a także dla członków zespołu badawczego, recenzentów, sponsorów, grup wsparcia badań i organów regulacyjnych . Lista 87 autorów obejmuje wielu liderów w dziedzinie etyki medycznej i badawczej. Jest dobra mieszanka punktów widzenia, która sprawia, że tekst jest oświecający i prowokuje do myślenia. Continue reading „Oxford Textbook of Clinical Research Ethics”

Początkowe leczenie zakażeń HIV-1

W swoim badaniu porównującym trzy różne schematy dla początkowego leczenia zakażenia ludzkim wirusem niedoboru odporności typu (HIV-1), Riddler i in. (15 maja) stwierdza, że zmarło 19 pacjentów, ale autorzy zgłaszają zgony zgodnie z grupą badawczą tylko w dodatkowym dodatku. Dane te wskazują, że 9 pacjentów zmarło w grupie otrzymującej efawirenz, 7 w grupie, której podawano inhibitor redukujący odwrotną transkryptazę nukleozydową (NRTI), oraz 3 w grupie leczonej lopinawirem z rytonawirem, ale przyczyny śmierci nie są zgłaszane. Nie przedstawiono porównania między zgonem w trzech grupach badanych, ani porównania między dwiema grupami otrzymującymi efawirenz (grupy efawirenzu i grupy oszczędzającej NRTI) a grupą lopinawiru-rytonawiru. Poufne jest to, że wcześniejsze randomizowane badania porównujące efawirenz z inhibitorem proteazy lub newirapiną nie sugerowały nadmiernej śmiertelności wśród pacjentów przypisanych do efawirenzu.2-4 Bardziej szczegółowe informacje na temat śmiertelności w trzech grupach terapeutycznych w badaniu opisanym przez Riddlera i in. Continue reading „Początkowe leczenie zakażeń HIV-1”

Szczepionka przeciwko HIV – Wyzwania i perspektywy czesc 4

Jeśli to zrobimy, staniemy w obliczu ogromnych wyzwań naukowych. Aby sprostać tym wyzwaniom, musimy przejść do badań podstawowych w stopniu, który nie był wymagany przy opracowywaniu szczepionek na inne choroby wirusowe. Zachowujemy ostrożny optymizm, że znaczny wzrost naszej wiedzy na temat infekcji HIV i chorób doprowadzi do kreatywnych pomysłów dotyczących zaprojektowania skutecznej szczepionki przeciwko HIV. Wybrane przeszkody w rozwoju szczepionek przeciwko HIV i ich konsekwencje
Przeszkody
Okno, w którym system immunologiczny usuwa początkową infekcję, jest wąskie, ponieważ HIV integruje i ustala ukrytą infekcję w ciągu kilku dni lub tygodni.
Zniszczenie komórek T CD4 + rozpoczyna się wcześnie po zakażeniu. Continue reading „Szczepionka przeciwko HIV – Wyzwania i perspektywy czesc 4”

Szczepionka przeciwko HIV – Wyzwania i perspektywy cd

Innymi słowy, takie szczepionki mogą być skuteczne tylko u osób z korzystnymi haplotypami HLA. Klasyczne szczepionki wirusowe, takie jak szczepionki na polio, ospę i odrę, umożliwiają szczepionce uniknięcie rozwoju choroby klinicznej, całkowite usunięcie infekcji i zachowanie ochrony przed następną ekspozycją na ten wirus. Szczepienie znacznej części populacji zmniejsza liczbę zarażonych osób i prawdopodobieństwo, że niezaszczepiona osoba wejdzie w kontakt z osobą zakaźną. Ten efekt stada może spowodować dramatyczny spadek rozprzestrzeniania się infekcji, nawet jeśli tylko część osób podatnych jest zaszczepiona. Jeśli szczepionka przeciwko HIV nie zapobiegnie infekcji, ale spowolni postęp choroby poprzez obniżenie poziomu wirusa, prawdopodobieństwo wtórnej transmisji może zostać zmniejszone, ale nie wyeliminowane. Continue reading „Szczepionka przeciwko HIV – Wyzwania i perspektywy cd”

Szczepionka przeciwko HIV – Wyzwania i perspektywy ad

Nowe przeciwciała są indukowane, ale nowe mutacje wielokrotnie umożliwiają wirusowi unikanie układu odpornościowego. Ponadto, chociaż przeciwciała neutralizujące w szerokim zakresie mogą utrzymywać się w gospodarzu i potencjalnie neutralizować wirusa, nawet gdy mutuje, są one rzadko wykrywane in vivo i są najwyraźniej trudne do indukcji, ponieważ ich epitopy mają tendencję do maskowania konformacyjnego i nie są łatwo dostępne dla rozpoznawania response.2 Początkowe empiryczne podejście polegające na immunizacji AIDSVax VaxGen, rekombinowanej postaci zewnętrznej części glikoproteiny-120 (gp120) otoczki HIV, która była oparta na strategii, która zakończyła się powodzeniem z wirusem zapalenia wątroby typu B, nie chroniło ochotników przed zakażeniem, widocznie z powodu Szczepionka nie indukowała przeciwciał neutralizujących w szerokim zakresie [3]. Kombinowana szczepionka złożona z początkowych dawek woskowego wektora Sanofi Pasteur vCP1521, zrekombinowanego wirusa ospy kanarków, a następnie dawki przypominającej wektora A i VaxGenu AIDSVax, indukuje zarówno komórki T, jak i przeciwciała i jest teraz testowane w szeroko zakrojonej próbie klinicznej w Tajlandii; wyniki spodziewane są na koniec 2009 r.
Skuteczna szczepionka prawdopodobnie będzie musiała indukować zarówno przeciwciała neutralizujące w szerokim zakresie, jak i limfocyty T cytotoksyczne. Ponieważ te pierwsze pozostają nieuchwytne, empiryczne podejścia skupiają się na kandydatach na szczepionki, które przede wszystkim indukują cytotoksyczne limfocyty T. Continue reading „Szczepionka przeciwko HIV – Wyzwania i perspektywy ad”

Szczepionka przeciwko HIV – Wyzwania i perspektywy

Obecnie, w trzeciej dekadzie pandemii ludzkiego wirusa upośledzenia odporności (HIV) i AIDS, odnotowaliśmy dramatyczne sukcesy w leczeniu osób zakażonych wirusem HIV w Stanach Zjednoczonych i wielu innych krajach. Jednak pandemia nadal trwa, przy 2,7 miliona nowych zakażeń w 2007 roku. Rzeczywiście, w przypadku każdej zarażonej osoby, która rozpoczęła leczenie przeciwretrowirusowe w 2007 r., 2,5 osoby były nowo zarażone wirusem HIV. Dawniej szczepionki stanowiły jedną z najskuteczniejszych interwencji w zakresie zdrowia publicznego, zapobiegając rozprzestrzenianiu się infekcji wirusowych. Ale szczepionka przeciwko HIV była dotąd nieuchwytna, a poszukiwania rozczarowujące i frustrujące, skłaniające niektórych do zastanowienia się, czy skuteczna szczepionka kiedykolwiek zostanie dodana do zestawu narzędzi zapobiegania HIV. Continue reading „Szczepionka przeciwko HIV – Wyzwania i perspektywy”