Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego czesc 4

Bezpieczeństwo analizowano u wszystkich pacjentów, którzy zostali poddani randomizacji i otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku. Różnice w leczeniu badano na dwustronnym poziomie alfa 0,05. Ustaliliśmy, że próbka o wielkości 340 pacjentów na grupę dostarczyłaby moc 80% do wykrycia 33% poprawy w czasie do progresji u pacjentów otrzymujących bortezomib i melfalan-prednizon, w porównaniu z tymi otrzymującymi sam melphalan-prednizon. Zaplanowaliśmy trzy tymczasowe analizy z zastosowaniem metody O Brien-Fleminga.23 Na podstawie trzeciej analizy (z odcięciem danych z 15 czerwca 2007 r.) Komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo zalecił wstrzymanie badania, ponieważ wcześniej ustalono granica statystyczna (poziom alfa 0,0108) dla pierwotnego punktu końcowego do progresji została przekroczona (współczynnik ryzyka w grupie bortezomibu, 0,54, P <0,001). Przedstawiono dane z trzeciej analizy. Continue reading „Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego czesc 4”

Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego cd

Kryteria te obejmowały nawrót od całkowitej odpowiedzi, która została zdefiniowana jako ponowne pojawienie się białka M w immunofiksacji. Badacze ocenili progresję na podstawie analiz białka M w surowicy i moczu, które zostały wykonane przez centralne laboratorium i inne czynniki opisane poniżej. Badacze przekazali sponsorom dokumentację wspierającą diagnozę postępującej choroby, która została poddana przeglądowi w czasie rzeczywistym w celu zachowania zgodności z kryteriami EBMT. 21 Sponsorzy ustalili także postęp przy użyciu algorytmu komputerowego, który zastosował kryteria EBMT. Przedstawione tu dane obejmują oceny wykonane przez badaczy oraz analizę algorytmiczną. Continue reading „Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego cd”

Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego ad

Mierzalną chorobę zdefiniowano jako obecność ilościowego białka M w surowicy lub moczu lub mierzalne plazmacytomy tkanki miękkiej lub narządu. Komisje weryfikacyjne we wszystkich uczestniczących instytucjach zatwierdziły badanie, które zostało przeprowadzone zgodnie z postanowieniami Deklaracji Helsińskiej, Międzynarodowej Konferencji w sprawie Harmonizacji oraz Wytycznych dla dobrych praktyk klinicznych. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Projekt badania i leczenie
To randomizowane (1: 1), otwarte badanie fazy 3 zostało przeprowadzone w 151 ośrodkach w 22 krajach w Europie, Ameryce Północnej i Południowej oraz Azji. Pacjenci byli rekrutowani od grudnia 2004 r. Continue reading „Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego ad”

Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego

Standardowym leczeniem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim, którzy nie są kandydatami do leczenia dużymi dawkami, jest melfalan i prednizon. W tym badaniu III fazy porównywano stosowanie melfalanu i prednizon z bortezomibem lub bez niego u wcześniej nieleczonych pacjentów ze szpiczakiem mnogim, którzy nie kwalifikowali się do leczenia wysokimi dawkami. Metody
Losowo przydzielono 682 pacjentów do otrzymania dziewięciu 6-tygodniowych cykli melfalanu (w dawce 9 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała) i prednizonu (w dawce 60 mg na metr kwadratowy) w dniach od do 4, albo samodzielnie lub z bortezomibem (w dawce 1,3 mg na metr kwadratowy) w dniach 1, 4, 8, 11, 22, 25, 29 i 32 w cyklach od do 4 oraz w dniach 1, 8, 22 i 29 w trakcie cykle 5 do 9. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do progresji choroby.
Wyniki
Czas do progresji u pacjentów otrzymujących bortezomib i melfalan-prednizon (grupa bortezomibu) wynosił 24,0 miesiąca, w porównaniu z 16,6 miesiąca wśród osób otrzymujących sam melphalan-prednizon (grupa kontrolna) (współczynnik ryzyka dla grupy bortezomibu, 0,48; p <0,001). Continue reading „Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego”

Czynnik neurotropowy pochodzenia mózgowego i otyłość w zespole WAGR cd

Badanie zostało zatwierdzone przez instytucyjną komisję przeglądową Narodowego Instytutu Zdrowia Dziecka i Rozwoju Człowieka. Pisemną świadomą zgodę uzyskano od dorosłych, którzy byli kompetentni do wyrażenia zgody oraz od rodziców lub prawnych opiekunów dzieci i osób dorosłych z zaburzeniami funkcji poznawczych. Zgodę uzyskano od pacjentów, którzy nie byli w stanie wyrazić zgody. Pacjentów zaklasyfikowano jako mających zespół WAGR i kwalifikujących się do udziału w badaniu, jeśli mieli kariotypy z delecjami 11p13 lub fluorescencyjne analizy hybrydyzacji in situ pokazujące delecję WT1 i PAX6 lub jeśli mieli kliniczną historię anirydii i anomalii układu moczowo-płciowego, guz Wilmsa. , lub oba. Continue reading „Czynnik neurotropowy pochodzenia mózgowego i otyłość w zespole WAGR cd”

Czynnik neurotropowy pochodzenia mózgowego i otyłość w zespole WAGR ad

Jeden opisał otyłe dziecko z hiperfagią i heterozygotyczną inwersją 11p13p15.3, co dało w wyniku to, co nazwano funkcjonalną haploinsuficiency BDNF (jak określono na podstawie pomiarów przeprowadzonych w linii komórek limfoblastoidalnych) 18; drugi, bardziej przekonująco, opisał otyłe dziecko z hiperfagią i heterozygotyczną substytucją missense, co doprowadziło do osłabienia sygnalizacji pokrewnego receptora BDNF, TrkB.19. Tak więc dostępne dane sugerują znaczenie BDNF w homeostazie energetycznej u ludzi, ale dowody nie jest ostateczny. Rycina 1. Rycina 1. Genetyczne loci na chromosomie 11, wskaźnik masy ciała, hiperfagia i stężenia w surowicy BDNF u pacjentów z zespołem WAGR. Continue reading „Czynnik neurotropowy pochodzenia mózgowego i otyłość w zespole WAGR ad”

Czynnik neurotropowy pochodzenia mózgowego i otyłość w zespole WAGR

Stwierdzono, że czynnik neurotroficzny pochodzenia mózgowego (BDNF) ma istotne znaczenie w homeostazie energii w modelach zwierzęcych, ale niewiele wiadomo na temat jego roli w bilansie energetycznym u ludzi. Heterozygotyczne, zmienne wielkości, ciągłe delecje genów powodujące haploinsuficiency genów WT1 i PAX6 na chromosomie 11p13, około 4 Mb centromerowe do BDNF (11p14.1), powodują guzy Wilmsa, aniridię, anomalie układu moczowo-płciowego i upośledzenie umysłowe (WAGR) zespół. Hiperfagię i otyłość obserwowano w podgrupie pacjentów z zespołem WAGR. Postawiliśmy hipotezę, że subphenotyp otyłości w zespole WAGR można przypisać delecjom indukującym haploinsufficiency BDNF. Metody
Zbadaliśmy związek między genotypem a wskaźnikiem masy ciała (BMI) u 33 pacjentów z zespołem WAGR, którzy zostali zwerbowani przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Syndromów WAGR. Continue reading „Czynnik neurotropowy pochodzenia mózgowego i otyłość w zespole WAGR”

Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego ad 7

Mediana czasu do wystąpienia progresji (pierwotny punkt końcowy) była o 7,4 miesiąca dłuższa w grupie bortezomibu niż w grupie kontrolnej (współczynnik ryzyka, 0,48; P <0,001). Tę korzyść zaobserwowano we wszystkich podgrupach pacjentów, zgodnie z definicją wyjściowej charakterystyki demograficznej i choroby. Wystąpiły istotne usprawnienia związane z leczeniem bortezomibem we wszystkich wcześniej określonych drugorzędowych punktach końcowych, w tym wskaźnik całkowitej odpowiedzi (zgodnie z kryteriami EBMT), czas do następnej terapii szpiczaka i ogólny czas przeżycia. Odpowiedź była szybsza i trwała w grupie bortezomibu niż w grupie kontrolnej. W grupie bortezomibu mediana czasu do uzyskania całkowitej odpowiedzi była większa niż mediana czasu do pierwszej odpowiedzi (tabela 2), co sugeruje, że przedłużone leczenie może poprawić jakość odpowiedzi, jak opisano u pacjentów ze szpiczakiem nawrotowym, którzy otrzymywali lek. Continue reading „Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego ad 7”

Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego ad 6

185 pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (klirens kreatyniny, <60 ml na minutę) nie różniło się istotnie od 159 pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny, .60 ml na minutę) w odniesieniu do całkowitego odsetka odpowiedzi (28% i 32%, odpowiednio), czas do progresji (P = 0,09) lub ogólny wskaźnik przeżycia (p = 0,99). 26 pacjentów z profilami cytogenetycznymi wysokiego ryzyka – w tym z obecnością translokacji (4; 14), t (14; 16) lub delecją 17p – oraz 142 pacjentów ze standardowymi profilami cytogenetycznymi miało taką samą szybkość całkowitej odpowiedzi (28). %), o czasie zbliżonym do progresji (P = 0,55) i całkowitym przeżyciu (P = 0,99). Wyniki pozostały podobne po włączeniu 75 pacjentów z delecją 13q w grupie wysokiego ryzyka (dane nie przedstawione). Krzywe czasu do progresji i przeżycia dla tych podgrup przedstawiono na ryc. Continue reading „Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego ad 6”

Czynnik neurotropowy pochodzenia mózgowego i otyłość w zespole WAGR ad 8

Te wyniki, wraz z otyłością obserwowaną u wszystkich pacjentów w naszym badaniu, którzy mieli delecje z pierwszych trzech egzonów BDNF, sugerują, że eksony i 2 mogą być ważne dla podwzgórzowej funkcji BDNF jako regulatora bilansu energetycznego. Stężenie BDNF w surowicy w grupie pacjentów z heterozygotycznymi delecji BDNF było w przybliżeniu o połowę mniejsze niż u pacjentów bez delecji BDNF. To odkrycie jest zgodne z hipotezą, że nie ma kompensacyjnego wzrostu transkrypcji z nienaruszonego genu u osób z haploinsuficiency BDNF. Surowica wzbogacona jest w BDNF z powodu degranulacji płytek podczas procesu krzepnięcia.32 Megakariocyty, z których pochodzą płytki krwi, nie zawierają wykrywalnego mRNA BDNF. Uważa się, że płytki krwi wiążą i przechowują BDNF z innych, dotąd niezidentyfikowanych źródeł.32 Niedawno odnotowano wzbogacenie BDNF w osoczu pochodzenia mózgowego. Continue reading „Czynnik neurotropowy pochodzenia mózgowego i otyłość w zespole WAGR ad 8”