Odporność na infekcję parwowirusem B19 ze względu na brak receptora wirusa (antygen P erytrocyta) ad

Szpik kostny uzyskano od dwóch osobników z fenotypem grupy krwi p, a ich komórki jednojądrzaste wyizolowano i zakażono parwowirusem B19 w różnych stężeniach. Mieszaniny komórek hodowano w metylocelulozie, a kolonie erytroidalne badano przez badanie mikroskopowe płytek siedem dni później. Badania wirusologiczne
Dowód na zakażenie bakteriami B19 w przeszłości był oparty na wykrywaniu przeciwciał IgG swoistych wobec wirusa za pomocą testu wychwytu przeciwciał17.
Wirusowe DNA i białko badano w zakażonych hodowlach szpiku. Jednojądrzaste komórki szpiku kostnego otrzymano od osób z fenotypem grupy krwi p lub P; inkubowano je z parwowirusem B19 przez dwie godziny, przemyto w celu usunięcia nieprzylegającego wirusa i utrzymywano jako hodowlę zawiesinową18. Komórki zebrano 2 godziny po inkubacji z parwowirusem B19 lub 48 godzin później dla oznaczenia produkcji DNA B19. Całkowity DNA wyekstrahowano z komórek (podobne ilości uzyskano ze wszystkich ekstraktów) i seryjne rozcieńczenia określono ilościowo za pomocą hybrydyzacji dot blot z sondą insertu pYT103 znakowaną 32P, klonem o pełnej długości parwowirusa B1919.
Hodowane komórki badano także pod kątem DNA i RNA B19 przez hybrydyzację in situ lub białka B19 za pomocą testu immunofluorescencyjnego. Komórki zakażono parwowirusem B19, jak opisano powyżej i zbierano pięć dni później. Hybrydyzację in situ przeprowadzono za pomocą modyfikacji poprzednich metod20. Komórki utrwalono paraformaldehydem, przepuszczono przez Triton X-100 (0,01%), strawiono proteinazą K (100 ug na mililitr roztworu) i ponownie dodano w paraformaldehydzie. Przeprowadzono hybrydyzację z 367 nukleotydową, znakowaną digoksygeniną sondą do regionu kodującego białko niestrukturalne B19 (nukleotydy 1908 do 227419); sonda została wygenerowana przez reakcję łańcuchową polimerazy.
Test immunofluorescencyjny dla białek B19 przeprowadzono z ludzką surowicą poliklonalną anty-B19 jak uprzednio opisano, a następnie antyserum sprzężone z izotiocyjanianem fluoresceiny i barwienie kontrastowe z błękitem Evans21.
Analiza statystyczna
Dane epidemiologiczne analizowano za pomocą dokładnego testu Fishera. Dane dotyczące hodowli kolonii analizowano za pomocą testu t Studenta.
Wyniki
B19 Seroprewalencja w populacjach z fenotypami P i p
Fenotypy p i P1 k są bardzo rzadkie; częstotliwość fenotypu p wynosi tylko na 200 00022. The Swartzentruber Amish mają wyższą częstość występowania fenotypu p niż ogólną populację23. Istnieje duża populacja Amish w Ohio, gdzie przeprowadziliśmy dwa przekrojowe badania epidemiologiczne, jeden oparty na próbkach pobranych od dawców krwiodawców i drugi, potwierdzający badanie kliniczne.
Próbki osocza od 11 dawców krwi o fenotypie p zostały zebrane w banku krwi Cleveland w ciągu 15 lat, a w pierwszym badaniu próbki te zostały przebadane na obecność wcześniejszych infekcji parwowirusem. Próbki osocza od 75 osób, które miały antygen P na swoich krwinkach czerwonych (fenotyp P1 lub P2) były użyte jako kontrole: 53 z tych osób (71 procent) miało wykrywalne przeciwciała IgG swoiste dla parwowirusa B19, częstość podobna do seroprzedaży w innym miejscu w Stanach Zjednoczonych24
[podobne: oseltamiwir, jelito ślepe, szpital biała podlaska oddziały ]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Powiązane tematy z artykułem: jelito ślepe oseltamiwir szpital biała podlaska oddziały