Kwasota skóry

Kwasota skóry zmniejsza się w miarę posuwania się do głębszych warstw naskórka i na granicy naskórka i skóry właściwej pH wynosi już 7,4. Na powierzchni skóry drobnoustroje nie mogą się rozwijać, gdyż kwaśne środowisko nie sprzyja ich rozwojowi, a nawet je zabija. Jedynie gronkowce mogą się rozwijać na powierzchni skóry, gdyż wytrzymują one istniejącą kwasotę, a nawet kwasotę niższą, np. o pH 2,6. Kwasota skóry zależy od kwaśnego potu. Pot zasadowy zmienia oddziaływanie powierzchni skóry, co sprzyja rozwojowi zarazków. Dlatego w miejscach, gdzie mamy silne pocenie się (jak np. pod pachami) rozwój zarazków jest lepszy i powstają trudno gojące się ropnie. Tam, gdzie mamy skórę uszkodzoną, nie ma już przeszkód do wtargnięcia zarazka. Uszkodzenie skóry nie musi być duże, nawet drobne niewidoczne dla oka uszkodzenia pozwalają zarazkom na łatwe przejście przez zaporę, jaką jest skór. Wiemy np. dobrze, że zarazek duru plamistego przechodzi do krwi z nakłucia skóry przez wesz. Tak drobne nakłucie wystarcza, by zarazek duru plamistego przedostał się do krwi. Wesz nakłuwając skórę człowieka w celu ssania krwi nie wprowadza bezpośrednio zarazka do ranki. Zarazek duru plamistego zostaje przez wesz wydalony wraz z jej kałem obok miejsca nakłucia, a jeżeli przez zwykłe przesuwanie bielizny łub podrapanie się kał przedostanie się do miejsca nakłucia, to w miejscu tym droga dla zarazka jest otwarta i przedostaje się on bezpośrednio do krwi, wywołując po pewnym czasie chorobę. [więcej w: asumin, ambroksol, hologramy els ]

Powiązane tematy z artykułem: ambroksol asumin hologramy els