Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego cd

Kryteria te obejmowały nawrót od całkowitej odpowiedzi, która została zdefiniowana jako ponowne pojawienie się białka M w immunofiksacji. Badacze ocenili progresję na podstawie analiz białka M w surowicy i moczu, które zostały wykonane przez centralne laboratorium i inne czynniki opisane poniżej. Badacze przekazali sponsorom dokumentację wspierającą diagnozę postępującej choroby, która została poddana przeglądowi w czasie rzeczywistym w celu zachowania zgodności z kryteriami EBMT. 21 Sponsorzy ustalili także postęp przy użyciu algorytmu komputerowego, który zastosował kryteria EBMT. Przedstawione tu dane obejmują oceny wykonane przez badaczy oraz analizę algorytmiczną. Krew i 24-godzinne próbki moczu pobierano co 3 tygodnie podczas 54-tygodniowej fazy leczenia, a następnie co 8 tygodni do progresji choroby. Inne oceny skuteczności obejmowały badanie szpiku kostnego i badanie szkieletowe zgodnie z kryteriami EBMT21 lub w przypadkach, w których taka ocena była klinicznie wymagana lub wskazana na podstawie pomiaru pozaszpikowego plazmacytoma lub analizy skorygowanych poziomów wapnia w surowicy.
Pacjenci byli obserwowani pod kątem przeżycia i późniejszej terapii szpiczaka co najmniej co 12 tygodni po progresji choroby. Bezpieczeństwo było oceniane podczas całego badania i do 30 dni po podaniu ostatniej dawki badanego leku. Zdarzenia niepożądane zostały ocenione przy użyciu Ogólnych kryteriów terminologicznych dla zdarzeń niepożądanych opracowanych przez National Cancer Institute, wersja 3.0. Poważne zdarzenia niepożądane były monitorowane co miesiąc przez niezależny komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo.
Analiza statystyczna
Przeanalizowaliśmy czas do progresji, czas do następnej terapii szpiczaka i całkowity czas przeżycia z randomizacji i porównaliśmy różnice między grupami za pomocą stratyfikowanych testów log-rank w populacji, która miała zamiar leczyć (wszyscy chorzy z randomizacją). Dystrybucje oszacowano za pomocą metody Kaplana-Meiera. W analizach czasu do progresji dane od pacjentów, u których nie występowała progresja choroby, były cenzurowane przy ostatniej ocenie lub na początku kolejnej terapii. Współczynniki zagrożenia zostały oszacowane przy użyciu modelu stratyfikacji proporcjonalnego ryzyka Cox dla populacji zamierzonej w leczeniu, jak również w obrębie podgrup, które zostały zdefiniowane zgodnie z charakterystyką wyjściową w celu oceny spójności efektów leczenia (siedem analiz z góry określonych według na wiek, płeć, rasę, wyjściowy poziom .2-mikroglobuliny, wyjściowy poziom albumin, region i stopień zaawansowania choroby oraz jedną analizę post hoc zgodnie z klirensem kreatyniny).
Wskaźniki odpowiedzi analizowano w populacji pacjentów, którzy mogliby ocenić odpowiedź i byli porównywane między grupami na podstawie stratyfikowanego testu chi-kwadrat Cochrana-Mantela-Haenszela. Skuteczność bortezomibu plus melfalan-prednizon oceniano post hoc w podgrupach, które zostały określone jako mające złe rokowanie na podstawie wieku (.75 lat), upośledzonego klirensu kreatyniny (<60 ml na minutę) lub wysokiego ryzyka profil cytogenetyczny - obecność w (4; 14), t (14; 16) translokacji lub delecji 17p - na podstawie fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ przeprowadzonej w lokalnych ośrodkach badawczych [patrz też: jelito biodrowe, neurolog badania do pracy, dermatologia estetyczna wrocław ]

Powiązane tematy z artykułem: dermatologia estetyczna wrocław jelito biodrowe neurolog badania do pracy