Bortezomib plus melfalan i prednizon do wstępnego leczenia szpiczaka mnogiego ad 7

Mediana czasu do wystąpienia progresji (pierwotny punkt końcowy) była o 7,4 miesiąca dłuższa w grupie bortezomibu niż w grupie kontrolnej (współczynnik ryzyka, 0,48; P <0,001). Tę korzyść zaobserwowano we wszystkich podgrupach pacjentów, zgodnie z definicją wyjściowej charakterystyki demograficznej i choroby. Wystąpiły istotne usprawnienia związane z leczeniem bortezomibem we wszystkich wcześniej określonych drugorzędowych punktach końcowych, w tym wskaźnik całkowitej odpowiedzi (zgodnie z kryteriami EBMT), czas do następnej terapii szpiczaka i ogólny czas przeżycia. Odpowiedź była szybsza i trwała w grupie bortezomibu niż w grupie kontrolnej. W grupie bortezomibu mediana czasu do uzyskania całkowitej odpowiedzi była większa niż mediana czasu do pierwszej odpowiedzi (tabela 2), co sugeruje, że przedłużone leczenie może poprawić jakość odpowiedzi, jak opisano u pacjentów ze szpiczakiem nawrotowym, którzy otrzymywali lek. bortezomib w monoterapii.12 Całkowity odsetek odpowiedzi wynoszący 30% (zgodnie z kryteriami EBMT), który był związany z bortezomibem, był istotny w badaniach III fazy z udziałem pacjentów ze szpiczakiem w wieku 65 lat lub starszych.25-27 Wśród pacjentów z bortezomibem w grupie, u której wystąpiła pełna odpowiedź, mediana czasu odpowiedzi wynosiła 24 miesiące. W grupie bortezomibu dłuższy czas do kolejnej terapii wiązał się z wydłużonym czasem wolnym od leczenia, co może stanowić wartość dodaną dla pacjentów. Po medianie czasu obserwacji wynoszącej 16,3 miesiąca, zmarło 45 pacjentów w grupie bortezomibu i 76 w grupie kontrolnej (współczynnik ryzyka w grupie bortezomibu, 0,61; p = 0,008), co wskazuje na korzyść w zakresie przeżycia związaną z bortezomibem, pomimo stwierdzenia 45% pacjentów w grupie kontrolnej otrzymywało kolejne leczenie obejmujące bortezomib po progresji choroby.
Wyższa skuteczność w leczeniu szpiczaka została obecnie wykazana przy użyciu bortezomibu lub talidomidu 25-27 w połączeniu z melfalanem i prednizonem. Dlatego sam melfalan i prednizon nie mogą być dłużej uważane za standard opieki u pacjentów w wieku 65 lat lub starszych. Dane z połączonych badań fazy i 2 również sugerują, że lenalidomid plus melfalan-prednizon ma wyraźną aktywność antimyeloma.28 Nie byłoby właściwe porównywanie wyników naszego badania z badaniami talidomidu fazy 3 z powodu zaburzeń różnic w populacjach badań ( np. wiek), czas trwania terapii, stosowanie terapii podtrzymującej, a zwłaszcza metodologia i kryteria stosowane do definicji odpowiedzi i progresji.29,30 Nasze badanie obejmowało ocenę co 3 tygodnie, pomiar czasu do zdarzeń rozpoczynających się od randomizacji oraz zastosowanie kryteriów EBMT. Wpływ różnic metodologicznych widoczny jest w grupie bortezomibu: mediana czasu do progresji oceniona przez badaczy (24,0 miesiąca) była o 3 miesiące dłuższa niż oceniona w analizie algorytmicznej i nie została osiągnięta po 27 miesiącach w analizie post hoc w oparciu o wcześniej opisaną modyfikację Międzynarodowych jednolitych kryteriów odpowiedzi
Działania niepożądane zgłaszane w grupie otrzymującej bortezomib były zgodne z ustalonymi profilami toksyczności zarówno dla bortezomibu11,13,31, jak i melfalanu-prednison.4,6. Wskaźnik śmiertelności podczas leczenia był niski w obu grupach, w porównaniu z danymi historycznymi dotyczącymi wczesnej śmiertelności wśród pacjenci w podeszłym wieku.32,33 Wskaźnik obwodowej neuropatii czuciowej w grupie bortezomibu był zgodny z odsetkiem odnotowanym w poprzednich badaniach, biorąc pod uwagę czas trwania terapii i skumulowaną dawkę bortezomibu.17,34 Po zaledwie 16,3 miesiącach w górę, u większości pacjentów poprawa lub ustępowanie neuropatii obwodowej, potwierdzająca, że szybka modyfikacja dawki bortezomibu zgodnie z ustalonymi wytycznymi19 jest ważna, aby uniknąć poważnej neurotoksyczności i zapewnić odwracalność Toksyczne efekty hematologiczne były podobne w obu grupach, a częstość występowania zakrzepicy żył głębokich była bardzo niska w obu grupach, mimo że protokół nie wymagał profilaktyki.
Podsumowując, niniejsze badanie wykazało, że bortezomib plus melfalan-prednizon był lepszy od samego melphalan-prednizon w leczeniu pacjentów ze świeżo rozpoznanym szpiczakiem, którzy nie kwalifikowali się do leczenia wysokimi dawkami, chociaż bortezomib był związany z nieznacznie większym odsetkiem zdarzeń niepożądanych. Nasze wyniki sugerują, że bortezomib plus melfalan-prednizon jest cennym pierwszoplanowym sposobem leczenia pacjentów ze szpiczakiem, którzy mają 65 lat lub więcej i nie mogą otrzymać bardziej agresywnego leczenia.35
[podobne: jak pomóc dda, ptg rekomendacje, więzadło żylne ]

Powiązane tematy z artykułem: jak pomóc dda ptg rekomendacje więzadło żylne