Antenatal Betametazon dla kobiet zagrożonych późnym przedwczesnym porodem

Niemowlęta, które urodziły się w 34 do 36 tygodnia ciąży (późny wcześniak) są bardziej narażone na niekorzystne efekty oddechowe i inne niż te urodzone w 37 tygodniu ciąży lub później. Nie wiadomo, czy betametazon podawany kobietom zagrożonym późnym porodem przedwczesnym zmniejsza ryzyko zachorowań noworodków. Metody
Przeprowadziliśmy wieloośrodkowe, randomizowane badanie z udziałem kobiet w ciąży pojedynczej w 34 tygodniu od 0 dni do 36 tygodni w 5 dniu ciąży, u których występuje duże ryzyko porodu w późnym okresie przedterminowym (do 36 tygodni 6 dni). Uczestnicy zostali przydzieleni do otrzymania dwóch wstrzyknięć betametazonu lub pasujących placebo w odstępie 24 godzin. Pierwszorzędnym rezultatem był noworodkowy złożony preparat w ciągu pierwszych 72 godzin (stosowanie ciągłego dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych lub kaniuli donosowej o wysokim przepływie przez co najmniej 2 godziny, uzupełniający tlen z ułamkiem zainspirowanego tlenu co najmniej 0,30 przez co najmniej 4 godziny, pozaustrojowe natlenienie błony lub wentylacja mechaniczna) lub martwy poród lub śmierć noworodka w ciągu 72 godzin po porodzie.
Wyniki
Pierwotny wynik wystąpił u 165 1427 niemowląt (11,6%) w grupie betametazonu i 202 z 1400 (14,4%) w grupie placebo (względne ryzyko w grupie betametazonu, 0,80, przedział ufności 95% [CI], 0,66 do 0,97 ; P = 0,02). Ciężkie powikłania oddechowe, przejściowy tachypne noworodka, stosowanie surfaktantów i dysplazja oskrzelowo-płucna występowały również znacznie rzadziej w grupie betametazonu. Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami w częstości występowania zapalenia błon płodowych lub posocznicy noworodków. Hipoglikemia noworodkowa występowała częściej w grupie betametazonu niż w grupie placebo (24,0% w porównaniu z 15,0%, ryzyko względne 1,60, 95% CI, 1,37 do 1,87, P <0,001).
Wnioski
Podawanie betametazonu kobietom zagrożonym późnym przedwczesnym porodem znacznie zmniejszyło liczbę powikłań oddechowych u noworodków. (Finansowane przez National Heart, Lung, and Blood Institute i Eunice Kennedy Shriver Narodowy Instytut Zdrowia Dziecka i Rozwoju Człowieka, numer ClinicalTrials.gov, NCT01222247.)
Wprowadzenie
Glikokortykoidy przedporodowe są szeroko stosowane w położnictwie dla ciąż narażonych na ryzyko wczesnego porodu przedwczesnego. Ich stosowanie zwiększyło się szczególnie po konferencji konsensusowej zorganizowanej przez National Institutes of Health w 1994 r., Która wykazała, że istnieją silne dowody na to, że glukokortykoidy zmniejszają niekorzystne wyniki u noworodków, w tym śmierć, zespół zaburzeń oddechowych i inne komplikacje, gdy są podawane kobietom, które są prawdopodobnie przed 34 tygodniem ciąży. 1-3 Zalecenie to nie zostało rozszerzone na kobiety zagrożone przedwczesnym porodem po 34 tygodniach z powodu zarówno braku danych 4,5, jak i przekonania, że na progu 34 do 35 tygodni ciąży prawie wszystkie niemowlęta dobrze się rozwijają, a przeżywalność w tym wieku ciążowym mieści się w granicach 1% czasu przeżycia w terminie.6 Jednakże obecnie jest jasne, że niemowlęta urodzone w późnym okresie przedterminowym (34 tygodnie 0 dni do 36 tygodni 6 dni) mają więcej noworodki i komplikacje wieku dziecięcego niż noworodki, które urodziły się w terminie (37 tygodni lub później) .7-9 Z tego powodu warsztaty w 2005 r. zaleciły przekierowanie badań do oceny noworodków urodzonych w 34 i 36 tygodniu ciąży, w szczególności aby odpowiedzieć na pytanie, czy przedporodowe glukokortykoidy są korzystne w tej populacji.10 Obecnie 8% wszystkich porodów pojawia się w późnym okresie przedwczesnym.11 Dlatego potencjalny wpływ na zdrowie i gospodarkę zmniejsza się częstość powikłań związanych z późnym wcześniactwem przez podawanie prenatalnych glukokortykoidów jest znaczna
[patrz też: kotwy do drzwi, ambroksol, Depaletyzatory ]

Powiązane tematy z artykułem: ambroksol Depaletyzatory kotwy do drzwi